Begin april is ons kantoor verhuisd naar een prachtig pand aan de Spiekampenweg 4 in Zuidwolde. Dit bracht veel rompslomp en het nodige gesjouw met zich mee. Tijdens verhuizingen kan er veel mis gaan. Voor deze ‘Wonen en Leven’ hebben we een casus opgediept, waarbij een verhuizing voor één van twee verhuizende zusjes ernstige gevolgen had.

Casus
Wendy helpt haar zus Monique met het verhuizen van twee kasten. De eerste kast is goed gegaan. Om de tweede kast door de deur van het trapportaal te kunnen krijgen, draait Monique de kast horizontaal. Hierbij verliest zij haar evenwicht, waardoor de kast onverwacht uit haar handen glipt. Wendy raakt hierdoor zo ernstig geblesseerd, dat haar rechteronderarm geamputeerd moet worden. Is Monique hiervoor aansprakelijk?

Hoge Raad
In eerste instantie oordeelt de Rechtbank bevestigend. Monique is aansprakelijk en moet Wendy’s volledige schade vergoeden. Monique gaat daarop in beroep bij het Gerechtshof. Het Hof oordeelt, dat Wendy en Monique in gelijke mate aan het ontstaan van de schade hebben bijgedragen. Monique wordt verplicht de helft van de schade te vergoeden.

Uiteindelijk komt de zaak bij de Hoge Raad terecht. De Hoge Raad stelt dat er moet worden gelet op de kans dat zich een ongeval zou voordoen, op de ernst die de gevolgen daarvan konden hebben en of er gemakkelijk veiligheidsmaatregelen hadden kunnen worden genomen. Daarnaast is het van belang dat de zusjes ongeoefende verhuizers waren: ze deden het niet vanuit hun beroep. De Hoge Raad concludeert dat Monique niet aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval en dus geen schadevergoeding hoeft te betalen. De zeulende zusjes moesten vanwege hun onervarenheid over en weer rekening houden met onverwachte handelingen die achteraf misschien niet de beste zouden zijn. Er is sprake geweest van een ongelukkige samenloop van omstandigheden met helaas grote gevolgen.

Slachtoffer versus dader
Met deze uitspraak geeft de Hoge Raad een duidelijk signaal af. Natuurlijk moeten slachtoffers van ongevallen in bescherming worden genomen. Maar er zijn situaties denkbaar, waar juist de dader beschermd moet worden tegen aansprakelijkheid. Het gaat dan telkens om relatief kleinschalige gebeurtenissen, waarin schade is ontstaan door het niet perfecte handelen van een particulier. Denk bijvoorbeeld aan de man die zijn collega een speelse duw gaf, de tennisser die tussen twee games een bal naar de overkant van het net sloeg, de jongen die tijdens een boswandeling tegen een tak schopte, de visser die zijn hengel met een ruk ophaalde. Allemaal doodgewone situaties, die echter in bovenstaande voorbeelden verstrekkende gevolgen voor een ander hadden. Gelukkig mag de “gewone mens” zich van de Hoge Raad, ook wat aansprakelijkheid betreft, als gewoon mens blijven gedragen.